zondag 17 september 2017

Het eerste vervolg: Van Guines naar Arras

24  - 31 augustus 2017

Het is bijna twee maanden geleden dat we ons eerste stukje Via Francigena liepen en daarmee proefden aan het lopen van de route. 24 augustus is de start van het vervolg. We reizen met het openbaar vervoer naar Guines: De trein van Essen (B) naar Calais en vandaar met de bus naar Guines. Er is geen oponthoud en de verschillende overstappen zijn prima te doen.
We kijken wat rond in Guines, halen wat boodschappen en het valt op dat een zonnetje de aanblik van een stadje ook zomaar anders kan maken. In vergelijking met eind juni ziet alles er een stuk vriendelijker uit. We kunnen overnachten in een mobilhome op camping Le bien Assise.
Routebord Via Francigena Guines
Nu kunnen we onze weg dus echt vervolgen. In deze eerste week verplaatsen we ons uiteindelijk zes dagen en blijven we één dag in Arras.
De routes kennen overeenkomsten en verschillen. Dat lijkt een open deur, maar toch.                       De uitgestrektheid van het landschap is hier evident. Grote percelen akkers, met kronkelende en rechte paden. En in deze tijd van het jaar op sommige stukken al kaal en op andere plekken in afwachting van de oogst nog voorzien van mais. aardappelen of bieten. Soms duurt het een paar uur voor je weer een dorpje treft. Hier en daar is de weidsheid onderbroken met een kunstmatig bosje of dijkje. Dat is zeker op warme dagen even een welkome bron van schaduw en verkoeling.  

Onderweg



Onderweg

Aan gastvrijheid of behulpzaamheid geen gebrek. Op deze warme dagen zijn de waterflesjes wat sneller leeg. Geen enkele keer krijg je nul op request als je iemand aanspreekt en vraagt om de doppers te vullen. Dat geldt ook voor gewoon het praatje onderweg of als je even wat langer op telefoon of kaart kijkt met de vraag of je de weg kunt vinden. Op zich is dat niets nieuws maar toch valt het op dat mensen het eigenlijk heel gewoon vinden om te doen. Zeer tot de verbeelding spreken dan toch sommige van deze ontmoetingen. Zoals op een dag aan het einde van de route in Amettes, een man en vrouw vragen of we het kunnen vinden. We geven aan waar we naar op zoek zijn. "Oh dat is daar en daar. Ach we lopen wel even mee. We wilden toch net even gaan wandelen".  Dan volgt een leuk gesprekje onderweg. Het Frans wordt ook nog geoefend en voor we er erg in hebben, lijken die laatste paar kilometers zomaar ineens weer wat lichtvoetiger dan de paar ervoor. 
Allerlei overnachtingsplaatsen zijn ons deel. Eerst al de mobilhome, gevolgd door nog een mobilhome. Daar overnachten komt dicht bij het kamperen dat we gewend zijn te doen.  Maar een gastenverblijf van een nonnenklooster is toch weer van een andere orde. Het is mooi om tijdens de warme maaltijd en ontbijt te mogen aanschuiven bij de andere gasten. Ieder heeft zo zijn of haar eigen reden om daar te logeren, te verblijven voor kortere- of langere tijd. Leuk is dat  je met Frans, Engels en gewoon gebaren veel aan  elkaar kunt duidelijk maken en best een goed gesprek kunt hebben. Enerzijds de wil en anderzijds gewoon het doen, dragen daar zeker aan bij. Maar voor ieder geldt toch ook nu dat je een zekere openheid en aandacht voor elkaar nodig hebt om in gesprek te gaan. Vertrouwen is hierbij een waardevol begrip.   
Gastenverblijf bij zusterklooster 
Abbaye de la Notre Dame Wisques
 Chambres d'hotes op een boerderij en een hotelletje passen ook in het rijtje. In Therouanne treffen we een heus pelgrimsverblijf met de bijzondere- en op dat moment wel toepasselijke naam Eden. We komen er heerlijk tot rust en kunnen nieuwe energie opdoen voor het vervolg. Het is een initiatief van een Therouaan die al diverse routes gelopen heeft, zo vertelt de beheerder. Het moet nog een beetje verder ontdekt worden door mensen die op enigerlei wijze een lange-afstandstocht lopen. Heel leuk is het als de volgende ochtend net voor we het stadje uitgaan iemand naar ons toe komt lopen en vraagt waar we naar toe op weg zijn. Hij is enthousiast als we vertellen dat we de Via Francigena lopen. Hij kent de route uit eigen ervaring en is ook bekend met stukken van Santiago de Compostella.  Maar zijn prangende vraag is waar we hebben geslapen. In Eden! Hij is helemaal blij. Hij blijkt de initiatiefnemer van het project en is zeer content met onze complimenten over de mooie plek.    

De eerste week maakt ons verblijf in Arras de meeste indruk. We dachten in één van de jeugdherbergen terecht te komen, maar het blijkt dat we verblijven in een opvanghuis voor jongeren. (15-35 jaar) Om één of andere reden hebben ze geen thuis of onderdak. Onze kamer bevindt zich in een aanbouwtje, maar tijdens de maaltijd schuiven we aan in de eetzaal. We zijn er twee dagen en raken in gesprek met twee vrouwen en hun kinderen. Iran en Nigeria ontvlucht, hopen ze op  een betere toekomst in Frankrijk. Op zo'n moment schuurt het enigszins. Wij kunnen immers zomaar ergens anders overnachten, meer nog, we gaan na een paar weken lopen, gewoon weer naar huis. Voor hen is het verblijf een onderdak, met de hoop dat op korte termijn ergens een thuis voor hen kan zijn. 

Als de aankomsttijd en energie het toelaten, proberen we ook in de plaatsen waar we overnachten wat rond te kijken. In Amettes  is in het kerkje l'eglise Saint Sulpice veel aandacht voor pelgrims. Dat heeft er mee te maken dat de plaats en kerk eigenlijk zelf een pelgrimsoord zijn. De heilig verklaarde bedelmonnik Benoit Joseph Labre werd ooit in Amettes geboren en juist deze periode zijn er herdenkingen en activiteiten daaromtrent. In het kerkje is een bijzondere kruiswegstatie te zien.

De Bedelmonnik



deel van de kruiswegstatie
                                            

Ook in Arras is het de moeite waard om een stadswandeling te maken.  De kathedraal Notre- Dame is een vrij imposant gebouw. De schildering over het leven van Maria in de koepel is zichtbaar zonder naar boven te hoeven kijken. Een spiegel maakt het mogelijk zonder stijve nek, maar bijna tot in detail het geheel te bekijken. De diverse pelgrimsroutes krijgen er ook aandacht. 
Het gangenstelsel onder de stad is te bezoeken en is naast indrukwekkend, tegelijk één van de wrange herinneringen aan de 1e Wereldoorlog, de Grande Guerre, zoals ze in Frankrijk nog altijd genoemd wordt. Deze en andere plekken in de stad zijn de opmaat voor de vele oorlogsherinneringsmonumenten die we in de volgende weken in grote getale en op allerlei plaatsen zullen tegenkomen.  
Koepel in Notre Dame Arras

Hotel de Ville Arras
Gezicht vanaf Belfort Arras


    
De oorspronkelijke route van Sigeric is natuurlijk niet meer volledig te volgen. Daar heeft de tijd van eeuwen zijn invloed en verandering laten gelden. Maar bij benadering of werkelijk de plaatsen waar hij heeft overnacht, zijn uit zijn verslaglegging natuurlijk goed te achterhalen. Vandaag de dag zijn er ook wat de Via Francigena betreft meerdere wegen die naar Rome leiden. In Noord-Frankrijk is bijvoorbeeld de route van de GR 145 populair als gedeelte van de Via Francigena. Dat zij zo en maakt feitelijk niet uit hoe je de tocht kunt ervaren of wat het gaan van de weg met je doet.  Hierover meer in het tweede deel, het verslag van 1 tot en met 11 september.



Etappeverdeling 24 tot en met 31 augustus 2017


We hebben gebruik gemaakt van de gids (E-Guide) van Ben Teunissen,
De weg van de Franken, deel 0  Canterbury tot Reims 

                                     
                                   24 augustus Reisdag Zierikzee - Guines
         
Camping 
overnachtingsplek Guines
               
                                            25 augustus  Guines - Liques


Routepaaltjes
         
kerkje Liques
26 augustus  Liques - Wisques

Ochtendnevel



Een van de vele kruisifixen onderweg
                                             27 augustus  Wisques - Therouanne
Uitzwaaien bij gastenverblijf abbaye de la notre dame

kerkje onderweg Inghem
                                       28 augustus  Therouanne -Amettes
                                           



                                      29 augustus  Amettes -Bruay-la- Buissiere
Monument onderweg in bos Burbure

                                   30 augustus Bruay-la- Buissiere -Arras
Pelgrimsinfo in kerk Arras

                                           31 augustus Rustdag Arras
In Eglise Jean Baptiste Arras 


In de ondergrondse gangen
Grande Place in Arras 



Het gebied:
https://www.google.nl/maps/place/62340+Gu%C3%AEnes,+Frankrijk/@50.6835558,1.9347749,9.66z/data=!4m5!3m4!1s0x47dc387fd99bb9d1:0x41fc895f0c035ef!8m2!3d50.868341!4d1.870481

zondag 2 juli 2017

De eerste etappes: Van Canterbury naar Guines

25 juni -  30 juni 2017

Het is zover. Op 25 juni komen we 's avonds aan in Calais om de volgende ochtend de overtocht naar Dover te maken. De  paspoortcontrole is intensief maar de vaartocht verloopt verder prima. Het is helder weer, zodat de witte kust van Dover al meteen na de afvaart zichtbaar dichterbij komt. Dover Castle troont bovenop de krijtrotsen.
Als we de boot afgaan, is de bus zo gevonden en hobbelen we deels door Dover zelf en verder over de A2 richting Canterbury. De levendigheid van de stad is een gezellige- en het is dan ook geen enkele moeite om de dag verder in de stad door te brengen. We concentreren ons echter op de Canterbury cathedral. Je bent daar wel een tijdje zoet. Er is veel moois te zien en er zijn allerlei gidsen in de kerk aanwezig die je graag vertellen over de geschiedenis, maar ook de betekenis van de kathedraal en eigenlijk ook 'het bedrijf' Canterbury cathedral voor vandaag de dag.


De medewerker van de 'welcome shop' bij de cathedral is helemaal blij als hij hoort dat we gaan beginnen met de Via Francigena. Met alle plezier voorziet hij ons van een stempel in onze pas en maakt een foto bij het officiële startpunt. Dat moet goed komen.
Dit dagje Canterbury voelt als een warming-up. Het meest bijzondere van de dag is wel het meemaken van de Evensong. Deze wordt dagelijks gehouden om 17.30 uur. (zeer aan te bevelen als je in de gelegenheid bent)  De stilte van het gezang en de woorden, de sereniteit en rust van het moment, de pilgrimsblessing die doorklinkt tijdens de gebeden:
Een waardevolle en inspirerende start van onze tocht. 

                                    

Het is dinsdag de 27ste juni. Na de opwarming is het tijd voor het echte werk. We starten op tijd. De route gaat nog langs een paar historische plekjes zoals de ruïnes van St. Augustines Abbey. Langzaam maar zeker verlaten we Canterbury richting Shepherdswell.  We worden zeer  enthousiast de weg naar de PilgrimsWay (straatnaam)  gewezen door een man die herkent waar we mee bezig zijn.  
Het is een afwisselende route. Veel akkerbouw, hier en daar kuddes en kleine dorpen maken het glooiende landschap tot een plezierige wandelomgeving. Steeds weer even anders, mooie kleuren en regelmatige vergezichten, helpen om de gedachten de vrije loop te laten. Het is jammer  dat de lawaaierige snelweg soms wel heel dicht langs de route gaat. 




                             
Deze etappe volgt voor een deel de North Downs Way, een pelgrimsroute van  153 kilometer van Farnham via Canterbury naar Dover. Karakteristieke dorpjes zijn je deel. Het kerkje in Womenswold is  een bezoekje waard. De organist oefende zijn liederen voor de komende zondag en de kosteres informeerde of we toch wel het gastenboek hadden getekend. Het bankje in de kerktuin gaf een welkom rustmoment en gelegenheid voor de lunch.
Het is vrij goed wandelweer en begin van de middag zijn we in Shepherdswell. Het goede nieuws is dat de Bell Inn een prima kop thee schenkt en in de kerk de pelgrimsstempel klaar ligt bij het gastenboek. Het minder goede nieuws is dat, ook volgens de eigenaren van de Bell Inn, de overnachtingsaccommodaties opgehouden zijn te bestaan. In elk geval ziet de Sunshine Cottage  er verlaten uit en de telefoon in de B&B uit het boekje wordt niet beantwoord. We nemen uiteindelijk de trein naar Dover om daar te overnachten.
De woensdag begint regenachtig. Na een Engels ontbijtje halen we in het parochiecentrum van  de kerk St. Mary the Virgin een stempel. Dan richting de ferry voor de overtocht. Misschien wel de meest relaxte etappe van de route. Het is somber buiten. Helaas is er zodoende niet zoveel te zien op zee. We zijn vroeg in de middag weer in Calais. We hebben nu de tijd om er even rond te kijken. Omdat Calais ook een etappeplaats is, gaan we eerst zien te ontdekken of de kerk bemenst is en er iemand is die een stempeltje heeft. In de Notre Dame zijn twee kerkvrijwilligers die ons maar wat graag over hun kerk en zo ook de geschiedenis van Calais vertellen. De kerk en daarmee Calais hebben in de loop der eeuwen voor hete vuren gestaan en ook tijdens de wereldoorlogen van de vorige eeuw behoorlijk geleden. Nog steeds is men bijvoorbeeld druk met de restauratie van de kerk. Wat opvalt zijn de glas in lood ramen. Trots spreekt uit het feit dat Charles de Gaulle ooit getrouwd is in deze Dame. Het stempeltje wordt gevonden en men is zeker ook bekend met de Via Francigena blijkens de poster voor in de kerk.


We ontdekken waar de we donderdags de route kunnen vervolgen en bij welke bakker we onze lunch voor onderweg kunnen kopen. Een lekkere maaltijd in een van de gezellige restaurantjes maakt het geheel compleet om de volgende dag richting Wissant te vertrekken.

We gaan niet via het kanaal van Calais naar Guines, maar in twee etappes met een stop in Wissant. Dat is zeer aan te bevelen. Het is een prachtige afwisselende route. (volgt de GRP  120.) Dan weer dicht langs de kust, dan weer wat verder door de akkers en weilanden, op en neer in het glooiende gebied. Bijzonder is de Cap Blanc Nez. Bijzonder om zijn vorm en witte weerspiegeling in de zon, maar het is feitelijk ook een monument en herinnering aan wat  in deze omgeving is gepasseerd in de wereldoorlogen. Opnieuw dus aandacht voor deze gebeurtenissen hier in de omgeving.
De route kent goede paden. Het is wat klimmen en dalen, maar de vergezichten landinwaarts en zeker ook de zeegezichten zijn magnifiek. De wind en aanvankelijk de regen maken het best pittig, maar als de zon eenmaal is doorgebroken, lijken je voeten en bagage zomaar verlicht te worden. De laatste 5 kilometer tot Wissant gaan over het strand en dat is echt heerlijk. Je voelt pas dat je een heel stuk gelopen hebt, als je het dorp binnenwandelt. 
Wissant is een echte kustplaats. We ontmoeten bekenden uit een vroegere woonplaats in de supermarkt en vinden een leuke B&B voor de overnachting. www.lesmoussaillonswissant.com. 
Er is een kleine,  mooie kerk. Fijn om gewoon even bij te komen en zo de gedachten over de dag te laten gaan. Bij de Mariagrot treffen we twee dames die ons na een praatje de weg wijzen naar het bewijs van het bezoeken van Wissant. Dat wil zeggen: bij de Office du Tourisme zijn ze voorbereid op  Francigenagangers en krijgen we opnieuw met een grote lach en vol enthousiasme onze stempel.  



Na een goede nachtrust en een lekker ontbijt vervolgen we onze weg naar Guines, die meteen onze startweek van de Via Francigena zal afronden.                                                                               Guines is langs verschillende routes te bereiken. We kiezen voor de aanwijzing uit onze Engelse gids en gaan voor een belangrijk deel over de D244.  Dat zou een 'minor road' moeten zijn, maar blijkt toch een redelijk drukke weg, met name het eerste en laatste deel. Hoe het ook zij er zijn altijd mooie dingen te ontdekken of te ervaren. De regen is ook vandaag weer voor een deel van de partij, maar dat belemmert niet om binnen een redelijke tijd Guines te bereiken. We zullen er niet overnachten omdat we terug naar huis gaan, maar hier staat bij binnenkomst wel meteen een aanwijzing naar een pelgrimsonderkomen. Dat is eigenlijk de eerste keer de afgelopen dagen dat het ons opvalt. We wandelen het stadje in. Een deel van het stadje en zo ook het kerkje hebben betere tijden gekend,  althans zo lijkt het. Veel ramen zijn dichtgemaakt, de kerkdeuren en ander verfwerk zien er afgebladderd uit en het slot van de deur is behoorlijk geroest. Volgens de cafébaas waar we een kopje thee drinken, is de kerk zelfs permanent gesloten. De verdere aanwijzingen voor de Via Francigena zijn er zichtbaar aanwezig. En ook hier is het Office du Tourisme de plek voor een stempel. Een blijk van herkenning daar bij de medewerker en de wens voor een goede reis verder, doen deugd. 
We nemen de bus terug naar Calais waar de auto nog bij het hotelletje staat. We zijn verrast dat de busroute voor het grootste deel langs het kanaal rijdt, datzelfde kanaal waar je langs loopt als je rechtstreeks de etappe van Calais naar Guines wandelt. Toch leuk om zo eigenlijk van tweeën, één te kunnen ervaren.
We hebben zin in de volgende etappes, maar realiseren ons dat tegen die tijd  het landschap en het weer alweer heel anders zullen zijn. Eind augustus gaat onze reis verder, als alles volgens plan verloopt.........